Szkoła Podstawowa im. Wincentego Witosa w Nosówce

… A to nie najważniejsze. Cieszę się, że będę zamordowany jako katolik za wiarę świętą jako Polak za Polskę niepodległą i szczęśliwą. Jako człowiek za prawdę i sprawiedliwość. Wierzę dziś bardziej niż kiedykolwiek, że idea Chrystusowa zwycięży i Polska niepodległość odzyska a pohańbiona godność ludzka zostanie przywrócona. To moja wiara i moje wielkie szczęście. Gdybyś odnalazł moją mogiłę, to na niej możesz te słowa napisać. Żegnaj mój ukochany. Całuję i do serca tulę. Błogosławię i Królowej Polski oddaję. Ojciec.

Takie słowa z celi śmierci pisał do swojego jedynego syna Łukasz Ciepliński - prezes IV Komendy Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Jednym z jego podkomendnych był urodzony w Nosówce – Franciszek Błażej, który podobnie jak Ciepliński działał w WiN i poniósł śmierć 1 marca 1951 roku strzałem w tył głowy. Ich ciał nie odnaleziono do tej pory.

Franciszek Błażej (1907-1951), ps. "Roman", "Bogusław".
Był oficerem zawodowym. Służył w 84. Pułku Piechoty Strzelców Poleskich w Pińsku. W szeregach tej jednostki walczył w wojnie obronnej 1939 roku. Włączył się w działalność konspiracyjną jako oficer szkoleniowy, następnie jako oficer operacyjny Inspektoratu AK Rzeszów.

W nocy z 7 na 8 października 1944 r. uczestniczył w nieudanej akcji odbicia więźniów z więzienia w Rzeszowie. W latach 1945-1946 pełnił funkcję kierownika Wydziału w Zarządzie Obszaru Południowego WiN. Opracował dokument "Instrukcja propagandy". Był współredaktorem podziemnego pisma "Orzeł Biały" (od marca 1946 r.). Napisał referat "Droga, jaką dąży komunizm do podboju świata" (powielony w Krakowie w nakładzie 105 egz.). Od grudnia 1946 r. do aresztowania 2 października 1947 r. był prezesem Obszaru Południowego WiN.

Przeszedł okrutne śledztwo, które doprowadziło go do rozstroju nerwowego, nikogo nie wydał, wierny do końca. Skazany w październiku 1950 r. na karę śmierci. Wyrok wykonano 1 marca 1951 r. w więzieniu mokotowskim w Warszawie.

Jak co roku, pamiętamy o tej wielkiej ofierze Żołnierza Niezłomnego. Przedstawiciele społeczności szkolnej i Samorządu Uczniowskiego  wraz z panią dyrektor i nauczycielem historii, udali się pod pomnik znajdujący się przed szkołą. W ciszy i skupieniu delegacje klas złożyły kwiaty oraz zapaliły znicze. Był to moment refleksji i zadumy nad poświęceniem tych, którzy oddali życie za Polskę. Następnie wszyscy zebrani odśpiewali hymn narodowy „Mazurek Dąbrowskiego”.

Uroczystość była ważną lekcją historii i patriotyzmu. Dzięki takim wydarzeniom młode pokolenie może lepiej zrozumieć znaczenie słów „Bóg, Honor, Ojczyzna” oraz docenić wartość wolności, którą dziś możemy się cieszyć.